سر شماری از پرسپولیسی های اینترنت واسه پرسپولیسی شدنشون

میخوام از پرسپولیس بگم،فقط و فقط از پرسپولیس،از این همه شور و عشق و هیجان،می خوام بگم بی خیال هر چی عشقه،فقط پرسپولیس رو عشقه،یکی عشقه پوله،یکی عشقه ماشین،یکی عشقه یه هنر پیشه معروف،یکی عشقه شهرت،یکی عشقه...ولی من می خوام از عشق خودم بگم،عشقی که هیچ وقت پایان پذیر نیست،از عشق به پرسپولیس اریایی،از عشق به ارتش سرخ،از عشقی که حتی اگه توش شکست عشقی بخوری دلتو نمی شکونه و سعی میکنه تو بازی بعد جبران کنه،پرسپولیس باشگاهی بود که سال چهل و دو توسط علی عبده بناشد،البته اگه پرسپولیسی واقعی باشین که هستین همتون اینو میدونین،بهار پرسپولیس در سال چهل و هفت اغاز شد و قدرت نماییش باعث شد که قهرمان باشگاههای تهران بشه و قهرمانی اولین دوره لیگ تخت جمشید در سال پنجاه رو به دست اورد،در پنج دوره برگزاری لیگ تخت جمشید با دو عنان قهرمانی و سه نائب قهرمانی به عنوان پر افتخارترین باشگاه کشور انتخاب شد،پرسپولیس تا سال هشتاد و هفت با نه عنوان قهرمانی در تاریخ لیگ ایران پر افتخارترین تیم تاریخ محسوب میشه،بی خیال همه اینها و همه افتخارهای دیگه که خودتونم می دونین(مخصوصا شش تای52)هیچ تیمی هم حتی اگه قرمز بپوشه واسه ما پرسپولیس نمی شه به قول شاعر(حالا بگردین دنبال شاعرش)یه قرمزه تو ایران،یه تیم پر از دلیران،داشتم می گفتم از عشق اریایی مون،از یاداور کوروش کبیر،از لحظه های شیرین برد،از ناراحتی های بعد از باخت،از فریادهای شادی بعد از برد،از خنده ها و اشکها،راستی چی شد پرسپولیسی شدین؟(تو قسمت نظرات بگین)،این اپ یه اپه برای گفتن همه درد و دلهای سرختون،واسه گفتن خاطرات سرختون،راستی گفتم خاطره بزارین اول خودم یه خاطره بگم،دوم راهنمایی بودم،فکر کنم22بهمن بود،صف بسته بودیم،ناظممون گفت بگین مرگ بر امریکا که من بلند داد زدم مرگ بر استقلال و پشت سر من همه پرسپولیسی ها داد زدن مرگ بر استقلال و استقلالی هام برعکسش،خلاصه ناظممون یه دعوای مفصلمنو کرد،یادش به خیر داشتم از خنده می مردم(اخه خیلی باحال دعوا میکرد)ناظممونم داشت دعوام میکرد،منم گفتم اگه بخندم  الان دیوونه میشه اخراجم میکنه،به زور خندم رو کنترل کرده بودم،صورتم قرمز شده بود،بیچاره فکر کرده بود ترسیدم دیگه بی خیال شد،راستی میگم اگه این اسمون و دریا ابی نمی شدن این استقلالی ها می خواستن دلشونو(که قرمزه)به چی خوش کنن،هر چند که به نظر من نه اسمون ابیه نه دریا می گیننه یه نگاه کنین که مطمئن شین،در عوضش اگه رنگ قرمز نباشه اصلا زندگی ممکن نبود،می دونین چرا؟چون قرمز که رنگه خونه،خونم که تو رگ ها و قلب جاریه که اگه خون نبود اصلا زنده نبودیم چون قلبمون که سرخه اصلا کار نمی کرد،پس عشق است سرخ دلای ایرونی رو،یادتون نره به دوتا سوالم جواب بدین...